Ar Roc'h Allaz

En français :
 
Près des Vieux-Étangs il y a une roche bleue, 
— Une roche bleue et ronde appelée la Pierre de l'Hélas. 
Et, sur cette roche-là, qui se repose un moment 
— En reste pour toute sa vie déjoyeux et languissant. 
Maintes fois j'ai vu voler vers l'étang, 
— J'ai vu maintes fois s'en venir une jeune tourterelle : 
Toute frisquette, dans sa robe d'argent clair, quand elle arrivait ; 
— Pleine de mélancolie, hélas ! quand elle s'en retournait. 
Sur la pierre de la Destinée elle s'était posée un moment, 
— Et depuis le deuil assombrissait ses prunelles. 
Cette pierre-là, pour mon malheur, avant de connaître son influence, 
— J'ai dans ma jeunesse reposé sur sa face... 
Et voilà, mon cher Jean, voilà comment 
— La joie a déserté mon âme jour et nuit.
 
En breton :
 
E-tal ar Kozh-Stankoù a zo ur garreg glas, 
— Ur garreg glas ha krenn, anvet ar Roc’h Allaz. 
Ha, war ar garreg-ze, neb a ra he diskuizh 
— E chom ‘vit he buhez disjoaus ha languiz, 
Alies ‘meus gwelet nijal ‘trezek ar stank, 
— Gwelet ive tec’hel meur’ durzunel yaouank : 
En he sae ardant-flamm laouen pa errue, 
— Melkonius meurbet, alas ! pas zistroe. 
War maen an Tonkadur chomet ‘oa ur pennad ; 
— Hag oboë ar glac’har teñvale hi lagad... 
Ar maen-ze, siwazh din, ‘rok gouzout hi doare, 
— Am meus n’am yaouankiz paoset war hic’hore. 
Ha setu, Yannig ker, setu eno penoz 
— Ar joa ‘pella diouzh ma ene deiz ha noz.

Charles Le Goffic - - Le Bois dormant


Votes

- -

Commentaires